T / tŭmĕ-făcĭo
verb transitive

tŭmĕ-făcĭo

2nd PP tŭmĕ-făcere · 3rd PP tŭmĕfēci · 4th PP tŭmĕfactum · conj. 3rd-io
to cause to swell; to tumefy poetic
to cause to swell, to tumefy (poet.).
Lit.: vis fera ventorum ... Extentam tumefecit humum, Ov. M. 15, 303: tumefactus pontus, id. ib. 11, 518.—
to swell; puff up; to inflate figuratively
Trop., to swell or puff up, to inflate with pride, etc.: num me laetitiā tumefactum fallis inani? Prop. 3, 6 (4, 5), 3: ut nostris tumefacta superbiat Umbria libris, id. 4 (5), 1, 63: dum nimium vano tumefactus nomine gaudes, Mart. 4, 11, 1.