T / turbātor
noun

turbātor

gen. turbātōris · gender masculine · decl. 3rd
a troubler; disquieter; disturber
a troubler, disquieter, disturber (not ante-Aug.): turbatores vulgi erant tribuni plebis, Liv. 4, 48, 1; so, vulgi, id. 4, 2, 7: plebis (Gracchi et Saturnini), Tac. A. 3, 27: Germaniae (Arminius), id. ib. 1, 55; cf. id. ib. 1, 30: otii, Sen. Contr. 3, 17 fin.—Plur.: turbatores belli, stirrers up of war, Liv. 2, 16, 4.