T / tussĭo
verb intransitive

tussĭo

2nd PP tussīre · conj. 4th
to cough; to have a cough
to cough, to have a cough: forte si tussire occoeperit, ne sic tussiat, Ut cuiquam linguam in tussiendo proferat, Plaut. As. 4, 1, 49 sq.: male, Hor. S. 2, 5, 107: crebro, Quint. 11, 5, 56: plurimum, Petr. 117: acerbum, Mart. 2, 26, 1.