U / ūmĕo
verb intransitive

ūmĕo

2nd PP ūmēre · conj. 2nd
(less correctly ), no
to be moist; damp; wet poetic
perf. nor sup., ēre, 2, v. n. v. umor, to be moist, damp, wet (poet. and post-Aug.; most freq. in part. pres.).
Verb. finit
Verb. finit.: calidā qui locus umet aquā, Ov. F. 4, 146: stagnata paludibus ument, id. M. 15, 269: ument genae, id. H. 8, 64: arbor lacrimis cadentibus umet, id. M. 10, 509.—
Part. pres
Part. pres.: frigida pugnabant calidis, umentia siccis, Ov. M. 1, 19: umentes terrae (Nilo), Plin. Pan. 30, 4; Ov. M. 1, 604: litora, Verg. A. 7, 763: umentes spongias, Suet. Vesp. 16: umens caelum, Flor. 2, 4, 2: fluvius, Sil. 13, 123: genae, Tib. 1, 9, 38; so, oculi, Ov. M. 11, 464: oculi atque ora, Sil. 9, 30: umentemque Aurora polo dimoverat umbram, i. e. the cool night, Verg. A. 3, 589: umentis rores noctis, Sil. 2, 469: astra, Stat. Th. 3, 2.