U / ūsū-căpĭo
verb transitive #3581

ūsū-căpĭo

2nd PP ūsū-căpere · 3rd PP ūsūcēpi · 4th PP ūsūcaptum · conj. 3rd-io
(in recent edd. usually separate, ), , id.; jurid. t. t.
to acquire ownership; by long use; to acquire by prescription
to acquire ownership of a thing by long use, to acquire by prescription or usucaption: quoniam hereditas usu capta esset, Cic. Att. 1, 5, 6: scio jam biennium transisse, omniaque me usucepisse, Plin. Ep. 5, 1, 10: nullam penes se culpam esse, quod Hannibal jam velut usu cepisset Italiam, Liv. 22, 44, 6: subsiciva, ut usu capta, concessit, Suet. Dom. 9 fin.: filius pro donato non capiet usu, Dig. 41, 7, 1: propius est, ut usu eas capere non possis, ib. 41, 3, 29.