V / văgo
verb intransitive

văgo

2nd PP văgāre · conj. 1st
to wander
act. collat. form of vagor (ante-class.), to wander: te adloquor ... quae circum vicinos vagas, Plaut. Mil. 2, 5, 14 Brix: exsul incerta vagat, Pac. ap. Non. 467, 25 (Trag. Rel. v. 225 Rib.): vagant matronae percitatae insaniā, Att. ap. Non. ib. (Trag. Rel. v. 236 ib.); cf. Varr., Turp., and Pompon. ib.