V / vānĭdĭcus
adjective

vānĭdĭcus

fem. vānĭdĭca · neut. vānĭdĭcum
vanus-dico
vain - speaking; false - speaking; subst; a liar
vain - speaking; false - speaking; subst., a liar (ante- and post-class. and rare): cum probis potius quam cum improbis vivere vanidicis, Plaut. Trin. 2, 1, 37; Amm. 16, 7, 2.