V / vēsānĭo
verb intransitive

vēsānĭo

2nd PP vēsānīre · conj. 4th
(), , vesanus
to be insane; rave; raging
to be insane, rave (late Lat.): dicebat contra deum vesanire Theodosium, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30.—Hence, vēsānĭens, entis, part., raging, furious: vesaniente vento, Cat. 25, 13.