V / vĕtĕro
verb transitive

vĕtĕro

2nd PP vĕtĕrāre · 3rd PP vĕtĕrāvi · 4th PP vĕtĕrātum · conj. 1st
to make old; P. a; old
to make old (late Lat.): dicendo autem novum veteravit prius, Vulg. Heb. 8, 13.—P. a.: vĕ-tĕrātus, a, um, old, inveterate: mederi ulceribus veteratis, Plin. 32, 10, 52, § 141: caseus, mouldy, Scrib. Comp. 140.