V / vīlĭco
verb transitive intransitive

vīlĭco

2nd PP vīlĭcāre · conj. 1st
perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum,…
perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum, āri, 1., v. dep. vilicus.
Neutr
Neutr.
To act as bailiff; overseer; to superintend
To act as bailiff, overseer; to superintend (prop. of a country estate).
Form vilico: dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare, Cic. Rep.…
Form vilico: dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare, Cic. Rep. 5, 3, 5.—
Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p.…
Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p. 186, 2 (Com. Rel. v. 45 Rib.): longe ab urbe vilicari, quo erus rarenter venit, id. ib. p. 186, 1: hic vilicor ante urbem: nunc rus eo, Turp. ap. Non. p. 186, 7 (Com. Rel. v. 82 Rib.).—
to live; reside in the country by extension
Transf., to live or reside in the country.
absol
Absol.: in Arpinos jam ... explodam hominem, ut vilicetur, Afran. ap. Non. p. 186, 5.—
adv. of place
With adv. of place: ego nondum etiam hic vilicabar, Turp. ap. Non. p. 186, 7.—
With abl.: vilicatus praediis, Aus. Ep. 22, 1.—
With abl.: vilicatus praediis, Aus. Ep. 22, 1.—
to manage; as a bailiff
Act., to manage an estate, etc., as a bailiff, etc.: possessionem maximam illam vilicabat, App. M. 8, p. 211, 20.