V / vinctūra
noun

vinctūra

gen. vinctūrae · gender feminine · decl. 1st
a bandage; ligature; vincture
a bandage, ligature, vincture, Cels. 7, 20; 8, 10, 1; Plin. 16, 37, 68, § 174; Varr. L. L. 5, § 62 Müll.