V / vincŭlo
verb transitive

vincŭlo

2nd PP vincŭlāre · 3rd PP vincŭlāvi · 4th PP vincŭlātum · conj. 1st
to fetter; bind; chain
to fetter, bind, chain: multa animalia redimiculis gaudent, et phalerari sibi magis quam vinculari videntur, Ambros. in Psa. 118, Serm. 3, 6; Cael. Aur. Tard. 4, 8, 108.