V / vōcĭfĭco
verb transitive intransitive

vōcĭfĭco

2nd PP vōcĭfĭcāre · conj. 1st
to cry aloud; utter a loud cry; proclaim
[vox-facio], to cry aloud, utter a loud cry, proclaim (ante- and post-class.).
Neutr
Neutr.: (apes) a se eiciunt fucos, quos vocificantes persequuntur, Varr. R. R. 3, 16, 8.—
Act.: cujus vim Demosthenis orationes vocificant, Gell. 9, 3, 1.
Act.: cujus vim Demosthenis orationes vocificant, Gell. 9, 3, 1.