V / vŏlātĭcus
adjective

vŏlātĭcus

fem. vŏlātĭca · neut. vŏlātĭcum
flying; winged
flying, winged.
Lit.: homines, Plaut. Poen. 2, 27 sq.: Pegasus, App. M. 8, p. 208, 32.—
by extension
Fleeting; flighty; volatile
Fleeting, flighty, volatile, inconstant, transitory: o Academiam volaticam et sui similem, modo huc, modo illuc! Cic. Att. 13, 25, 3: volaticum esse ac levem, Sen. Ep. 42, 5: Psyche (with fugitiva), App. M. 5, p. 172 fin.: gaudium, Tert. Poen. 11: desideria formae (with temporalia), id. ad Uxor. 1, 4.—
Fickle; turning from one to another
Fickle, turning from one to another: suspicari illius furentis et volaticos impetus in se ipsos posse converti, Cic. Har. Resp. 22, 46.—
As subst.: vŏlātĭca, ae, f.
As subst.: vŏlātĭca, ae, f.
A witch; sorceress
A witch, sorceress, acc. to Fest. s. v. strigem, p. 314 Müll. —
Witchcraft; sorcery
Witchcraft, sorcery, Tert. Pall. 6.