A / ăcĭdus
adjective

ăcĭdus

fem. ăcĭda · neut. ăcĭdum
sour; tart; acid
sour, tart, acid.
Lit.: sapor, Plin. 15, 27, 32, § 106; sorba, Verg. G. 3, 380: inula, Hor. S. 2, 2, 43: lac, Plin. 28, 9, 36, § 135: caseus, ib. 9, 34, § 132: acidissumum acetum, Plaut. Ps. 2, 4, 49.—
by extension
harsh; rough; shrill
Like acer, from taste to sound, harsh, rough, shrill: sonus acidior, Petr. 68; cf. canticum, ib. 31.—
chalk steeped in vinegar
Acida creta, chalk steeped in vinegar, Mart. 6, 93.—
sharp; keen; pungent
Fig., sharp, keen, pungent: homo acidae linguae, Sen. Contr. 5, 34; cf. Quint. 6, 3, 53: quod petis, id sane est invisum acidumque duobus, unpleasant, disagreeable, Hor. Ep. 2, 2, 64.—Adv.: ăcĭde, bitterly, disagreeably: non acide feras, Vulg. Ecclus. 4, 9.—Comp.: sibi acidius fuit, Petr. S. 92.