C / caecūtĭo
verb intransitive

caecūtĭo

2nd PP caecūtīre · conj. 4th
to be blind; to see badly
perf.), v. n. from caecus, like balbutio from balbus, to be blind, to see badly (ante- and post-class.), Varr. ap. Non. p. 35, 4: omnes quodammodo caecutimus, App. Flor. n. 2: utrum oculi mihi caecutiunt, Varr. ap. Non. p. 86, 12; Mart. Cap. 1, § 3.