A / ăb-erro
verb intransitive

ăb-erro

2nd PP ăb-errāre · 3rd PP ăb-errāvi · 4th PP ăb-errātum · conj. 1st
to wander from the way; to go astray
to wander from the way, to go astray.
Lit.: puer inter homines aberravit a patre, Plaut. Men. prol. 31: taurus, qui pecore aberrāsset, Liv. 41, 13, 2.—
figuratively
To wander from; stray; deviate from
(Like abeo, II. A.) To wander from, stray, or deviate from a purpose, subject, etc. (Ciceronian): a regulā et praescriptione naturae, Cic. Acc. 2, 46, 140: ne ab eo, quod propositum est, longius aberret oratio, id. Caecin. 19; so id. Off. 1, 28; 1, 37; id. Fin. 5, 28 al.—Also without ab: vereor ne nihil conjecturā aberrem, Cic. Att. 14, 22 (with a conjecturā, id. N. D. 1, 36, 100): etiam si aberrare ad alia coeperit, ad haec revocetur oratio, id. Off. 1, 37 fin.: rogo, ut artificem (sc. pictorem), quem elegeris, ne in melius quidem sinas aberrare, that the painter should not depart from the original, even to improve it, Plin. Ep. 4, 28 fin.
To divert; to forget for a time
To divert the mind or attention, to forget for a time: at ego hic scribendo dies totos nihil equidem levor, sed tamen aberro, I am indeed not free from sorrow, but I divert my thoughts, Cic. Att. 12, 38; so id. ib. 12, 45 (cf. aberratio).