C / causārĭus
adjective

causārĭus

fem. causāria · neut. causārium
causa, II. D..
sick; diseased; ill
In medic. lang., sick, diseased, ill (not ante-Aug.): corpus, Sen. Q. N. 1 praef. § 4: partes, quibus adhibenda curatio est, id. Ep. 68, 7: dens, Marc. Emp. 12: dentes, Plin. 23, 3, 37, § 75.—Subst.: causarii vel latere vel faucibus, sick, Plin. 25, 5, 25, § 61: oculorum, Marc. Emp. 8.—
discharged on account of ill health; invalid; a discharge from military service on account of sickness
In milit. lang., discharged on account of ill health, invalid, Liv. 6, 6, 14.—Hence, missio, a discharge from military service on account of sickness, a liberation from service, Dig. 3, 2, 2; 29, 1, 26; 49, 16, 13; App. M. 4, p. 144, 16.— * Adv.: causārĭē, on account of sickness: qui causarie missus est, Dig. 49, 16, 13, § 2.