A / ăbĭcĭo
verb transitive

ăbĭcĭo

2nd PP ăbĭcere · 3rd PP ăbĭcĕre · 4th PP ăbĭcjēci · conj. 3rd-io
or (in the best MSS. abicio; cf.
to cast away; to throw away; throw down
ăbĭci, Ov. P. 2, 3, 37; ăbĭcit, Juv. 15, 17), ĕre, jēci, jectum, 3, v. a. ab-jacio, to cast away, to throw away, throw down.
N. cr.;
Lit.: in sepulcrum ejus abjecta gleba non est, Varr. L. L. 5, § 23 Müll.: scutum, Cic. Tusc. 2, 23: insigne regium de capite, id. Sest. 27: socer ad pedes abjectus, id. ib. 34; so, se ad pedes, id. Phil. 2, 34, 86: se e muro in mare, id. Tusc. 1, 34; so, corpus in mare, id. Phil. 11, 2, 5: impelluntur, feriuntur, abiciuntur, cadunt, id. Tusc. 2, 15, 36: se abjecit exanimatus, he threw himself down as if lifeless, id. Sest. 37.—Absol.: si te uret sarcina, abicito, throw it down, Hor. Ep. 1, 13, 7.—Also with in and abl., when the place from which a thing is thrown is designated: anulum in mari, Cic. Fin. 5, 30, 92 Madv. N. cr.; so, ut se abiceret in herba, id. de Or. 1, 7, 28: statuas in propatulo domi, Nep. Hann. 9, 3: cadaver in viā, Suet. Ner. 48; cf.: ubi cadaver abjeceris, Tac. A. 1, 22.
figuratively
to cast off; throw away; give up
In gen., to cast off, throw away, give up, etc.: ut primum tenebris abjectis inalbabat, as soon as the day, having dispelled the darkness, was beginning to brighten, Enn. Ann. v. 219 Vahl.: nusquam ego vidi abjectas aedīs, nisi modo hasce, thrown away, i.e. sold too low, Plaut. Most. 3, 3, 3: psaltria aliquo abiciendast, must be got rid off (il faut se defaire d'elle, Dacier), Ter. Ad. 4, 7, 26: vitam, Cic. Att. 3, 19: salutem pro aliquo, id. Planc. 33: memoriam beneficiorum, id. Phil. 8, 11: versum, to declaim it carelessly, id. de Or. 3, 26 (cf. with id. ib. 3, 59: ponendus est ille ambitus, non abiciendus, the period must be brought gradually to a close, not broken off abruptly).
in particular
To throw off; cast aside; to give up
To throw off, cast aside care for, remembrance of, etc., to give up, abandon: abicimus ista, we let that go, Cic. Att. 13, 3: fama ingenii mihi est abicienda, I must renounce, id. ib. 9, 16: domum Sullanam desperabam jam . . . sed tamen non abjeci, but yet I have not abandoned it, i. e. its purchase, id. Fam. 9, 15: abjectis nugis, nonsense apart, Hor. Ep. 2, 2, 141 (cf. amoto ludo, id. S. 1, 1, 27).
To cast down to a lower grade; to degrade; humble
To cast down to a lower grade, to degrade, humble, Cic. Leg. 1, 9: hic annus senatus auctoritatem abjecit, degraded or lowered the authority of the Senate, id. Att. 1, 18; so also id. Tusc. 5, 18; id. de Or. 3, 26, 104.—Hence, abjectae res, reduced circumstances (opp. florentes), Nep. Att. 8; Cic. Quint. 30; Tac. A. 4, 68.
to throw one's self away; degrade one's self; downcast
Abicere se, to throw one's self away, degrade one's self, v. Cic. Tusc. 2, 23: ut enim fit, etc.—Hence, abjectus, a, um, P. a., downcast, disheartened, désponding; low, mean, abject, worthless, unprincipled.
Quo me miser conferam? An domum? matremne ut miseram lamentantem videam et…
Quo me miser conferam? An domum? matremne ut miseram lamentantem videam et abjectam? Gracch. ap. Cic. de Or. 3, 56, 214: plura scribere non possum, ita sum animo perculso et abjecto, Cic. Att. 3, 2.—
Nihil abjectum, nihil humile cogitare, Cic. Fin. 5, 20: contemptum atque…
Nihil abjectum, nihil humile cogitare, Cic. Fin. 5, 20: contemptum atque abjectum, id. Agr. 2, 34: verbis nec inops nec abjectus, id. Brut. 62, 222 al.Comp.: animus abjectior, Cic. Lael. 16; Liv. 9, 6.—Sup.: animus abjectissimus, Quint. 11, 1, 13 al.Adv.: abjectē.
Dispiritedly; despondingly
Dispiritedly, despondingly: in dolore est providendum, ne quid abjecte, ne quid timide, ne quid ignave faciamus, Cic. Tusc. 2, 23, 55; id. Phil. 3, 11, 28.—
Low; meanly
Low, meanly: quo sordidius et abjectius nati sunt, Tac. Or. 8: incuriose et abjecte verbum positum, improperly, Gell. 2, 6, 1.