C / circĭto
verb

circĭto

2nd PP circĭtāre · conj. 1st
v freq. a; to frequent; make busy
v freq. a. [for circuito, from circueo for circumeo], to frequent, make busy: omnes istae artes, quibus aut circitatur civitas aut strepit. Sen. Ep. 90, 19; cf.: circito, περινοστῶ: circitat et circat, κυκλεύει, Gloss. Labb.