C / circŭĭtĭo
noun

circŭĭtĭo

gen. circŭĭtōnis · gender feminine · decl. 3rd
(, Cic. Div. 2, 17, 40; 2, 61, 127; Liv. 3, 6, 9; Front. de Or. 3; Amm. 24, 2, 2), , circumeo.
A going round;; the rounds
A going round; in milit. lang., the rounds: circuitio ac cura (vigiliarum) aedilium plebei erat. Liv. 3, 6, 9.—
A circuit
A circuit: muni mentum fluminis circumitione vallatum, Amm 24, 2, 2.—
a circuitous mode; a circumlocution; in an indirect manner figuratively
Trop., a circuitous mode, a circumlocution. ita aperte ipsam rem modo locutus, nil circuitione usus es, Ter. And. 1, 2, 31: quid opus est circumitione et anfractu? Cic. Div. 2, 61, 127, cf. Auct. Her. 4, 32, 43: Epicurus circuitione quādam (in an indirect manner) deos tollens, Cic. Div. 2, 17, 40.—
a place for going round something; a way; passage by metonymy
Meton. (abstr. pro concr.), a place for going round something, a way, passage, corridor, Vitr. 4, 4; 6, 3; 10, 19.—
A circumference; compass
A circumference, compass, Vitr. 1, 5; 2, 10.