C / circum-curro
verb intransitive

circum-curro

2nd PP circum-currĕre · conj. 3rd
to run round; about
to run round or about (not ante-Aug.), Vitr. 4, 6: circumcurrens linea, the periphery, Quint. 1, 10, 41.—*
figuratively
Trop.: eam artem (rhetoricen) circumcurrentem vocaverunt. quod in omni materiā diceret, universal, Quint. 2, 21, 7.