C / circum-lā^tro
verb transitive

circum-lā^tro

2nd PP circum-lā^trāre · conj. 1st
to bark around
Prop., to bark around hominem, Sen. Cons. ad Marc. 22, 3 leonem, Amm 22, 16, 16.—
by metonymy
Meton., of the sea (post-class.): totum hoc circumlatrat aestus, roars around, Avien. Perieg 48.—
figuratively
Trop., in pass.: domus circumlatratur injuriis, Symm. Ep. 8, 17 aliquem frustra occultis injuriis, Amm. 22, 12, 14: eum circumlatrantes philosophi, Lact. 2, 8, 50: circumlatrantes haeretici, Aug Ep 136.