C / cŏactus
noun

cŏactus

gen. cŏactūs · gender masculine · decl. 4th
a forcing; constraint; compulsion
a forcing, constraint, compulsion (rare and only in abl. sing.): alterius magno coactu, * Lucr. 2, 273: coactu atque efflagitatu meo, Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; 2, 2, 13, § 34: civitatis, Caes. B. G. 5, 27.