C / cŏhorto
verb transitive

cŏhorto

2nd PP cŏhortāre · conj. 1st
(rare collat. form of cohortor)
to exhort; encourage
to exhort, encourage: et dicerent castra capta esse, atque hos cohortarent uti maturarent, Quadrig. ap. Non. p. 472, 19: exercitus pransus, paratus, cohortatus, Cat. ap. Gell. 15, 13, 5; v. cohortor.