C / commēto
verb frequentative intransitive

commēto

2nd PP commētāre · conj. 1st
to go frequently
v. freq. n. [commeo, II.], to go frequently, Afran. and Novius ap. Non. p. 89, 30 sq.: ad mulierculam, Ter. Heaut. 3, 1, 35.—With acc. of distance: nam meus scruposam victus conmetat viam, Plaut. Capt. 1, 2, 82.