C / com-mĭsĕror
verb deponent transitive

com-mĭsĕror

2nd PP com-mĭsĕrārī · 3rd PP com-mĭsĕrātus · conj. 1st
to commiserate; pity; to bewail
v. a. dep., to commiserate, pity, to bewail (class. but rare); aliquem or aliquid: aliquem, Att. ap. Non. p. 445, 11: fortunam Graeciae, Nep. Ages. 5, 2: in commiserandā re, Auct. Her. 4. 55, 69: interitum fratris, Gell. 1, 5, 6.— *
by extension
Transf., of inan. objects: leo gemitus edens et murmura dolorem cruciatumque vulneris commiserantia, making it known by complaints, Gell. 5, 14, 19.—
to excite compassion
In rhetoric, absol., of an orator, to excite compassion (cf. commiseratio): quid cum commiserari, conqueri coeperit, Cic. Div. in Caecil. 14, 46: cum commiserandum sit, * Quint. 11, 3, 58.