C / com-murmŭro
verb intransitive

com-murmŭro

2nd PP com-murmŭrāre · conj. 1st
to murmur to one; with others
to murmur to one's self or with others (very rare).
Act. form: clauso commurmurat ore, Sil. 15, 821: (ciconiae) congregatae inter…
Act. form: clauso commurmurat ore, Sil. 15, 821: (ciconiae) congregatae inter se commurmurant, Plin. 10, 23, 31, § 62.—
Dep. form: ut scriba secum ipse commurmuratus sit, Cic. Pis. 25, 61:…
Dep. form: ut scriba secum ipse commurmuratus sit, Cic. Pis. 25, 61: commurmurantur αὐτοί, Varr. ap. Non. p. 178, 9 (Sat. Men. 64, 8).