A / ab-jūdĭco
verb transitive

ab-jūdĭco

2nd PP ab-jūdĭcāre · 3rd PP ab-jūdĭcāvi · 4th PP ab-jūdĭcātum · conj. 1st
to deprive; by judicial sentence; to declare that
to deprive one of a thing by judicial sentence, to declare that it does not belong to one, to abjudicate, lit. and trop. (opp. adjudico); constr. with aliquid or aliquem ab aliquo, or alicui: abjudicata a me modo est Palaestra, Plaut. Rud. 5, 1, 3; 4, 3, 100; id. As. 3, 3, 17: (Rullus) judicabit Alexandream regis esse, a populo Romano abjudicabit, Cic. Agr. 2, 16; cf.: rationem veritatis, integritatis... ab hoc ordine abjudicari, Cic. Verr. 2, 1, 2, § 4: sibi libertatem, id. Caecin. 34 (in Cic. de Or. 2, 24, 102, many since Budaeus, acc. to the MSS., read abdĭco; so B. and K.).