C / con-cīdo
verb transitive

con-cīdo

2nd PP con-cīdere · 3rd PP cīdi · 4th PP cīsum · conj. 3rd
to cut up, cut through, cut away, cut to pieces, to bring to ruin, destroy
to cut up, cut through, cut away, cut to pieces, to bring to ruin, destroy, etc. (class. in prose and poetry).
In gen.: nervos, Cic. Fl. 30, 73: corpus in partes, Petr. 141, 2: vitulum Ajax,…
In gen.: nervos, Cic. Fl. 30, 73: corpus in partes, Petr. 141, 2: vitulum Ajax, id. 59 fin.: ligna, Ov. F. 2, 647: agrum umidiorem fossis, Plin. 18, 6, 8, § 47: concidere et cremare naves, to break up, Liv. 38, 39, 2: essedum argenteum, Suet. Claud. 16: haec minute, Col. 12, 22.—
in particular
To cut to pieces; to beat severely, cudgel soundly
To cut to pieces, for to beat severely, cudgel soundly: aliquem virgis, Cic. Verr. 2, 1, 47, § 122: loris, Juv. 6, 413: pugnis, id. 3, 300.—
To cut to pieces in war, to cut down, destroy, kill
To cut to pieces in war, to cut down, destroy, kill: hi novissimos adorti magnam multitudinem eorum fugientium conciderunt, Caes. B. G. 2, 11: eos inopinantes adgressus magnam partem eorum concidit, id. ib. 1, 12; so Cic. Prov. Cons. 4, 9; id. Att. 5, 16, 4; Nep. Dion, 10, 1; id. Dat. 6, 6; id. Hann. 3, 4.—
to lie with
In mal. part. (cf. caedo, I. B. 3.), to lie with, Pompon. ap. Non. p. 166, 2; hence caede, concide, in a double sense as an address to gladiators, Cic. Verr. 2, 3, 66, § 155 Zumpt; cf. Lampr. Elag. 10. —
figuratively
to divide minutely, dismember, render feeble
Of discourse, to divide minutely, dismember, render feeble: nec minutos numeros sequens concidat delumbetque sententias, Cic. Or. 69, 231; cf.: (sunt qui) infringendis concidendisque numeris in quoddam genus abjectum incidant, id. ib. 69, 230; so also Quint. praef. § 24; cf. id. 3, 11, 21; 5, 10, 91; 11, 3, 53 al.
To strike down, to prostrate, ruin, destroy, annul
To strike down, to prostrate, ruin, destroy, annul, by word or deed: omnem auctoritatem universi ordinis, Cic. de Or. 3, 1, 4: Antonium decretis vestris, id. Phil. 5, 11, 28: Vatinium arbitratu nostro, to annihilate, id. Q. Fr. 2, 4, 1; cf.: Sevius adlisus est, ceteri conciduntur, are condemned, id. ib. 2, 4, 6: Timocraten totis voluminibus, to confute, id. N. D. 1, 33, 93: testamentum, to revoke, Dig. 28, 4, 1.—*
to deceive, cheat, defraud; divided, broken up, short, concise; briefly, concisely by extension
In Plaut., to deceive, cheat, defraud: em istic homo te articulatim concidit, Plaut. Ep. 3, 4, 52 Ritschl.—Hence, concīsus, a, um, P. a. (in acc. with II. A.), divided, broken up, short, concise: sententiae, Cic. Brut. 17, 66: concisae et angustae disputationes, id. de Or. 2, 14, 61: brevitas, id. ib. 3, 53, 202: brevia illa atque concisa, Quint. 10, 7, 10; cf. thus with brevis, id. 6, 4, 2; and (opp. perpetuus) id. 2, 20, 7; 2, 21, 13; Cic. de Or. 2, 80, 327.—Transf. of the orator Thrasymachus, Cic. Or. 13, 40.—Comp.: insonuerit vox tubae longior atque concisior, Vulg. Jos. 6, 5.—Adv.: concīsē, briefly, concisely: (philosophia) non tam est minute atque concise in actionibus utendum, etc., Quint. 12, 2, 11: ululare, Vulg. Num. 10, 7.