C / concĭlĭātrīcŭla
noun

concĭlĭātrīcŭla

gen. concĭlĭātrīcŭlae · gender feminine · decl. 1st
dim. conciliatrix
that which concitiates, unites
that which concitiates, unites: nobilitate ipsā, blandā conciliatriculā, commendatus, Cic. Sest. 9, 21; Ambros. in. Psa. 15, 48.