C / con-cumbo
verb intransitive

con-cumbo

2nd PP con-cumbere · 3rd PP cŭbŭi · 4th PP cŭbĭtum · conj. 3rd
to lie together, lie in numbers
Lit., to lie together, lie in numbers (very rare): Evandri profugae concubuere boves, Prop. 4 (5), 1, 4.
To lie with
To lie with (for sexual intercourse).
tempp. pres
In tempp. pres. (rare).
With dat.: Cinyrae. Ov. M. 10, 338.—
With dat.: Cinyrae. Ov. M. 10, 338.—
absol
Absol.: concumbunt Graece, Juv. 6, 191: dicet ... quibus verbis concumbat quaeque, id. 6, 406: mulier oppressa concumbenti nullā voluntate consenserit, Aug. Civ. Dei, 1, 19.—
tempp. perf
In tempp. perf. (referred by some to a present concubo, which is not found).
cum
With cum: num aiunt (Eam) tecum post duobus concubuisse mensibus, Ter. Hec. 3, 3, 33; Cic. Fat. 13, 30: cum viro, id. Inv. 1, 29, 44: cum matre, Ov. M. 7, 386: cum vestris viris, id. A. A. 3, 522; Dig. 1, 6, 6.—
With dat.: Egeriam justo concubuisse Numae, Ov. Am. 2, 17, 18: nudae deae,…
With dat.: Egeriam justo concubuisse Numae, Ov. Am. 2, 17, 18: nudae deae, Prop. 2 (3), 15, 16.